





Geopolítica Mundial, Autonomia EstratégicaGéopolitique mondiale, autonomie stratégiqueGeopolítica mundial, autonomía estratégicaWeltgeopolitik, strategische AutonomieGeopolitica mondiale, autonomia strategica
Réindustrialisation de la défense et conflits multidomaines au XXIe siècle
Reindustrialización de la defensa y conflicto multidominio en el siglo XXI
Reindustrialisierung der Verteidigung und multidimensionale Konflikte im 21. Jahrhundert
Reindustrializzazione della difesa e conflitti multidominio nel XXI secolo
- Sidor
- 717 sidor
- ISBN
- ISBN 979-8185134214
- Först utgiven
- Format
- Häftad och Kindle
- Sidor
- 744 sidor
- ISBN
- ISBN 979-8185171424
- Utgiven
- Format
- Häftad och Kindle
- Sidor
- 738 sidor
- ISBN
- ISBN 979-8185174449
- Utgiven
- Format
- Häftad och Kindle
- Sidor
- 782 sidor
- ISBN
- ISBN 979-8185177792
- Utgiven
- Format
- Häftad och Kindle
- Sidor
- 728 sidor
- ISBN
- ISBN 979-8185139226
- Utgiven
- Format
- Häftad och Kindle
Beskrivning
Beskrivning i originalutgåvan, på portugisiska.
Text publicerad med utgåvan på franska (Amazon).
Text publicerad med utgåvan på spanska (Amazon).
Text publicerad med utgåvan på tyska (Amazon).
Text publicerad med utgåvan på italienska (Amazon).
Visa merVisa mindre — Beskrivning
O regresso da guerra à política europeia
Às primeiras horas de 24 de Fevereiro de 2022, quando as colunas blindadas russas atravessaram a fronteira ucraniana e os mísseis de cruzeiro caíram sobre Kiev, Carcóvia e dezenas de outras localidades, encerrou-se uma época da história europeia que muitos haviam julgado definitivamente arrumada. Durante mais de três décadas, a Europa Ocidental organizara a sua vida política, económica e estratégica em torno de um pressuposto raramente submetido a exame: o de que a guerra interestatal de larga escala, a guerra de conquista territorial conduzida por exércitos convencionais contra outro Estado soberano, pertencia ao passado do continente. O projecto europeu, na sua própria narrativa fundacional, nascera precisamente como antídoto a essa guerra; a integração económica, a interpenetração das economias e a partilha de soberania em domínios outrora reservados ao Estado nacional deveriam tornar o conflito armado, nas palavras consagradas da Declaração Schuman, não apenas impensável mas materialmente impossível. A invasão russa da Ucrânia desmentiu, num único gesto, essa convicção longamente acalentada. O ano de 2022 ficou inscrito como o ano em que a guerra de alta intensidade regressou ao solo europeu, sob a forma da maior operação militar terrestre que o continente conheceu desde o termo da Segunda Guerra Mundial.[1]
Este livro parte de um diagnóstico que considera incontornável e que enuncia desde já, sem rodeios, porque dele decorre tudo o que se segue: a Europa entrou numa era de guerra prolongada, de competição sistémica e de reindustrialização defensiva. Não se trata de um sobressalto passageiro, de uma crise circunscrita que se resolverá com um cessar-fogo e o regresso à normalidade anterior. Trata-se de uma mudança estrutural do ambiente de segurança, cujas implicações atravessam a política externa, a economia, a indústria, a tecnologia e a própria concepção de soberania dos Estados europeus. A guerra na Ucrânia é o acontecimento desencadeador e o seu epicentro geográfico e moral, mas o fenómeno que ela revela é bem mais vasto. Manifesta-se na erosão acelerada da ordem internacional liberal, na rivalidade aberta e declarada entre as grandes potências, na instrumentalização da interdependência económica como instrumento de coerção e na descoberta tardia, por parte das sociedades europeias, de que a prosperidade desarmada não constitui, por si só, garantia de segurança. A tese central que percorrerá estas páginas e que cada uma das oito partes em que a obra se divide procurará sustentar pode formular-se em poucas palavras: a autonomia estratégica europeia só é viável se for compatível com a NATO, assente numa base industrial robusta e dotada de capacidade real de sustentação. Soberania sem capacidade é ficção.
Convém medir o alcance desta proposição, que não é uma simples constatação técnica mas uma tese política com implicações profundas. Afirmar que a soberania depende da capacidade é recusar duas tentações simétricas que dominaram, alternadamente, o debate europeu. A primeira é a tentação idealista, que concebe a soberania como um atributo jurídico ou uma vontade declarada, susceptível de ser afirmada por tratados, por estratégias e por arquitecturas institucionais independentemente dos meios materiais que a sustentam; é a tentação de quem confunde a proclamação da autonomia com a sua realização, e que se contenta com a retórica da ambição sem confrontar as suas condições de possibilidade. A segunda é a tentação derrotista, que, perante a dimensão dos meios exigidos, conclui pela impossibilidade ou pela inutilidade do esforço, remetendo a Europa para uma subordinação permanente e tratando qualquer ambição de autonomia como ilusão perigosa.
Visa merVisa mindre — Beskrivning
Le retour de la guerre dans la politique européenne
Aux premières heures du 24 février 2022, lorsque des colonnes blindées russes franchirent la frontière ukrainienne et que des missiles de croisière s'abattirent sur Kiev, Kharkiv et des dizaines d'autres localités, une ère de l'histoire européenne, que beaucoup croyaient définitivement révolue, prit fin. Pendant plus de trente ans, l'Europe occidentale avait organisé sa vie politique, économique et stratégique autour d'un postulat rarement remis en question : la guerre interétatique de grande ampleur , la guerre de conquête territoriale menée par des armées conventionnelles contre un autre État souverain, appartenait au passé du continent. Le projet européen, dans son récit fondateur même, est né précisément comme un antidote à cette guerre ; l'intégration économique, l'interpénétration des économies et le partage de la souveraineté dans des domaines autrefois réservés à l'État-nation devaient rendre le conflit armé, selon les termes consacrés par la déclaration Schuman , non seulement impensable , mais matériellement impossible. L'invasion russe de l'Ukraine, d'un seul geste, a réfuté cette conviction longtemps ancrée. L’année 2022 restera dans les mémoires comme celle du retour des combats de haute intensité sur le sol européen, sous la forme de la plus grande opération militaire terrestre que le continent ait connue depuis la fin de la Seconde Guerre mondiale.[1]
Cet ouvrage s'ouvre sur un constat qu'il juge incontournable et qu'il énonce d'emblée, sans hésitation, car tout ce qui suit en découle : l'Europe est entrée dans une ère de guerre prolongée, de concurrence systémique et de réindustrialisation défensive . Il ne s'agit pas d'un choc passager, d'une crise circonscrite qui se résoudra par un cessez-le-feu et un retour à la normale. C'est une transformation structurelle de l'environnement sécuritaire, dont les implications imprègnent la politique étrangère, l'économie, l'industrie, la technologie et la conception même de la souveraineté des États européens. La guerre en Ukraine en est l' élément déclencheur et son épicentre géographique et moral, mais le phénomène qu'elle révèle est bien plus vaste. Il se manifeste par l'érosion accélérée de l'ordre international libéral, par la rivalité ouverte et déclarée entre les grandes puissances, par l'instrumentalisation de l'interdépendance économique comme instrument de coercition et par la prise de conscience tardive, par les sociétés européennes, que la prospérité sans armes ne constitue pas, en soi, une garantie de sécurité. La thèse centrale qui traverse ces pages et que chacune des huit parties qui composent l'ouvrage s'efforce de soutenir peut se résumer en quelques mots : l'autonomie stratégique européenne n'est viable que si elle est compatible avec l'OTAN, repose sur une base industrielle solide et est dotée d'une réelle capacité de pérennité. La souveraineté sans capacité est une illusion.
observation technique mais une thèse politique aux implications profondes. Affirmer que la souveraineté dépend des capacités, c'est rejeter deux tentations symétriques qui ont tour à tour dominé le débat européen. La première est la tentation idéaliste, qui conçoit la souveraineté comme un attribut juridique ou une volonté déclarée, susceptible d'être affirmée par des traités, des stratégies et des architectures institutionnelles indépendamment des moyens matériels qui la soutiennent ; c'est la tentation de ceux qui confondent la proclamation de l'autonomie avec sa réalisation, et qui se contentent de la rhétorique de l'ambition sans en examiner les conditions de possibilité. La seconde est la tentation défaitiste, qui, face à l'ampleur des moyens requis, conclut que l'effort est impossible ou vain , reléguant l'Europe à une subordination permanente et traitant toute ambition d'autonomie comme une dangereuse illusion.
Visa merVisa mindre — Beskrivning
El regreso de la guerra a la política europea
En la madrugada del 24 de febrero de 2022, cuando columnas blindadas rusas cruzaron la frontera ucraniana y misiles de crucero cayeron sobre Kiev, Járkov y decenas de otros lugares, una era de la historia europea que muchos consideraban definitivamente cerrada llegó a su fin. Durante más de tres décadas, Europa Occidental había organizado su vida política, económica y estratégica en torno a una premisa rara vez cuestionada: que la guerra interestatal a gran escala , la guerra de conquista territorial librada por ejércitos convencionales contra otro Estado soberano, pertenecía al pasado del continente. El proyecto europeo, en su propia narrativa fundacional, nació precisamente como un antídoto a esta guerra; la integración económica, la interpenetración de las economías y el reparto de la soberanía en ámbitos antes reservados al Estado-nación debían hacer que el conflicto armado, en las palabras consagradas en la Declaración Schuman , no solo fuera impensable , sino materialmente imposible. La invasión rusa de Ucrania, con un solo gesto, refutó esta convicción arraigada. El año 2022 será recordado como el año en que la guerra de alta intensidad regresó a suelo europeo, en forma de la mayor operación militar terrestre que el continente ha visto desde el final de la Segunda Guerra Mundial.[1]
Este libro comienza con un diagnóstico que considera inevitable y que enuncia desde el principio, sin vacilación, pues todo lo que sigue se deriva de él: Europa ha entrado en una era de guerra prolongada, competencia sistémica y reindustrialización defensiva . No se trata de una conmoción pasajera, una crisis circunscrita que se resolverá con un alto el fuego y el retorno a la normalidad anterior. Es un cambio estructural en el entorno de seguridad, cuyas implicaciones impregnan la política exterior, la economía, la industria, la tecnología y la propia concepción de la soberanía de los Estados europeos. La guerra en Ucrania es el detonante y su epicentro geográfico y moral, pero el fenómeno que revela es mucho más amplio. Se manifiesta en la erosión acelerada del orden internacional liberal, en la rivalidad abierta y declarada entre las grandes potencias, en la instrumentalización de la interdependencia económica como instrumento de coerción y en el descubrimiento tardío por parte de las sociedades europeas de que la prosperidad desarmada no constituye, por sí sola, una garantía de seguridad. La tesis central que recorre estas páginas y que cada una de las ocho partes en las que se divide la obra busca respaldar, puede formularse en pocas palabras: la autonomía estratégica europea solo es viable si es compatible con la OTAN, se basa en una sólida base industrial y cuenta con una capacidad real de sostenibilidad. La soberanía sin capacidad es una mera ilusión.
observación técnica sino una tesis política con profundas implicaciones. Afirmar que la soberanía depende de la capacidad es rechazar dos tentaciones simétricas que han dominado alternativamente el debate europeo. La primera es la tentación idealista, que concibe la soberanía como un atributo legal o una voluntad declarada, susceptible de ser afirmada por tratados, estrategias y arquitecturas institucionales independientemente de los medios materiales que la sustentan; es la tentación de quienes confunden la proclamación de autonomía con su realización, y quienes se contentan con la retórica de la ambición sin afrontar sus condiciones de posibilidad.
Visa merVisa mindre — Beskrivning
Die Rückkehr des Krieges in die europäische Politik
In den frühen Morgenstunden des 24. Februar 2022, als russische Panzerkolonnen die ukrainische Grenze überschritten und Marschflugkörper auf Kiew, Charkiw und Dutzende anderer Orte niedergingen, endete eine Ära der europäischen Geschichte, die viele für endgültig beendet hielten. Über drei Jahrzehnte lang hatte Westeuropa sein politisches, wirtschaftliches und strategisches Leben auf einer kaum hinterfragten Annahme aufgebaut: dass groß angelegte zwischenstaatliche Kriege , also Eroberungskriege zwischen konventionellen Armeen, die gegen andere souveräne Staaten geführt werden, der Vergangenheit des Kontinents angehörten. Das europäische Projekt war in seiner Gründungsgeschichte genau als Gegenmittel zu diesem Krieg entstanden; wirtschaftliche Integration, die Verflechtung der Volkswirtschaften und die Teilung der Souveränität in Bereichen, die einst dem Nationalstaat vorbehalten waren, sollten bewaffnete Konflikte – gemäß der Schuman -Erklärung – nicht nur undenkbar , sondern faktisch unmöglich machen. Der russische Einmarsch in die Ukraine widerlegte diese lang gehegte Überzeugung mit einem Schlag. Das Jahr 2022 wird als das Jahr in Erinnerung bleiben, in dem die hochintensive Kriegsführung auf europäischen Boden zurückkehrte, und zwar in Form der größten landgestützten Militäroperation, die der Kontinent seit dem Ende des Zweiten Weltkriegs erlebt hat.[1]
Dieses Buch beginnt mit einer Diagnose, die es für unausweichlich hält und die es von Anfang an unmissverständlich formuliert, da alles Folgende darauf aufbaut: Europa ist in eine Ära des langwierigen Krieges, des systemischen Wettbewerbs und der defensiven Reindustrialisierung eingetreten . Es handelt sich nicht um einen vorübergehenden Schock, eine begrenzte Krise, die sich mit einem Waffenstillstand und der Rückkehr zur vorherigen Normalität beilegen lässt. Vielmehr ist es ein struktureller Wandel im Sicherheitsumfeld, dessen Auswirkungen Außenpolitik, Wirtschaft, Industrie, Technologie und das Souveränitätsverständnis europäischer Staaten selbst durchdringen. Der Krieg in der Ukraine ist der Auslöser und sein geografisches und moralisches Epizentrum, doch das Phänomen, das er offenbart, ist viel umfassender. Es manifestiert sich in der beschleunigten Aushöhlung der liberalen internationalen Ordnung, in der offenen und erklärten Rivalität zwischen den Großmächten, in der Instrumentalisierung wirtschaftlicher Interdependenz als Zwangsmittel und in der späten Erkenntnis der europäischen Gesellschaften, dass unbewaffneter Wohlstand allein keine Garantie für Sicherheit darstellt. Die zentrale These, die sich durch dieses Werk zieht und von jedem der acht Teile untermauert wird, lässt sich in wenigen Worten zusammenfassen: Strategische Autonomie Europas ist nur dann realisierbar, wenn sie mit der NATO vereinbar ist, auf einer robusten industriellen Basis beruht und über echte Nachhaltigkeitskapazitäten verfügt. Souveränität ohne diese Kapazitäten ist eine Illusion.
Visa merVisa mindre — Beskrivning
Il ritorno della guerra nella politica europea
Nelle prime ore del 24 febbraio 2022, quando le colonne corazzate russe attraversarono il confine ucraino e i missili da crociera si abbatterono su Kiev, Kharkiv e decine di altre località, si concluse un'era della storia europea che molti consideravano definitivamente conclusa. Per oltre tre decenni, l'Europa occidentale aveva organizzato la propria vita politica, economica e strategica attorno a un presupposto raramente messo in discussione: che la guerra interstatale su larga scala, la guerra di conquista territoriale condotta da eserciti convenzionali contro un altro Stato sovrano, appartenesse al passato del continente. Il progetto europeo, nella sua stessa narrazione fondativa, era nato proprio come antidoto a questa guerra; l'integrazione economica, l'interpenetrazione delle economie e la condivisione della sovranità in ambiti un tempo riservati allo Stato-nazione avrebbero dovuto rendere il conflitto armato, per usare le parole della Dichiarazione Schuman, non solo impensabile, ma materialmente impossibile. L'invasione russa dell'Ucraina, con un solo gesto, ha smentito questa convinzione radicata da tempo. Il 2022 sarà ricordato come l'anno in cui la guerra ad alta intensità è tornata sul suolo europeo, sotto forma della più grande operazione militare terrestre che il continente abbia visto dalla fine della Seconda Guerra Mondiale.[1]
Questo libro inizia con una diagnosi che considera inevitabile e che enuncia fin da subito, senza esitazioni, perché tutto ciò che segue ne deriva: l'Europa è entrata in un'era di guerra prolungata, competizione sistemica e reindustrializzazione difensiva. Non si tratta di uno shock passeggero, di una crisi circoscritta che si risolverà con un cessate il fuoco e un ritorno alla normalità precedente. È un cambiamento strutturale nel contesto della sicurezza, le cui implicazioni permeano la politica estera, l'economia, l'industria, la tecnologia e la stessa concezione di sovranità degli stati europei. La guerra in Ucraina è l'evento scatenante e il suo epicentro geografico e morale, ma il fenomeno che rivela è molto più ampio. Si manifesta nell'accelerata erosione dell'ordine internazionale liberale, nella rivalità aperta e dichiarata tra le grandi potenze, nella strumentalizzazione dell'interdipendenza economica come strumento di coercizione e nella tardiva scoperta da parte delle società europee che la prosperità disarmata non costituisce, di per sé, una garanzia di sicurezza. La tesi centrale che permea queste pagine e che ciascuna delle otto parti in cui è suddivisa l'opera cercherà di sostenere, può essere riassunta in poche parole: l'autonomia strategica europea è realizzabile solo se compatibile con la NATO, basata su una solida base industriale e dotata di una reale capacità di sostenibilità. La sovranità senza capacità è pura illusione.
Vale la pena misurare la portata di questa proposta, che non è una semplice osservazione tecnica ma una tesi politica dalle profonde implicazioni. Affermare che la sovranità dipende dalla capacità significa respingere due tentazioni simmetriche che hanno alternativamente dominato il dibattito europeo.
Förteckning över utgåvor
Utgåva på portugisiska:
Geopolítica Mundial, Autonomia Estratégica
717 sidorHäftad och Kindle
Utgåva på franska:
Géopolitique mondiale, autonomie stratégique
744 sidorHäftad och Kindle
Utgåva på spanska:
Geopolítica mundial, autonomía estratégica
738 sidorHäftad och Kindle
Utgåva på tyska:
Weltgeopolitik, strategische Autonomie
782 sidorHäftad och Kindle
Utgåva på italienska:
Geopolitica mondiale, autonomia strategica
728 sidorHäftad och Kindle
- I Amazonbutikerna använder varje länk utgåvans egen kod (ASIN); tillgängligheten i varje land sköts av Amazon.
- I Portugal handlar du på Amazon Spanien: det finns ingen portugisisk Amazonbutik.
Bokfakta
- Genre
- Essä
- Verkets axel
- Europa, Portugal och politisk ekonomi
- Först utgiven
- Sidor
- 717 (utgåva på portugisiska)
- Format
- Tryckt bok (häftad) · E-bok för Kindle
- Språk
- 5 — portugisiska, franska, spanska, tyska och italienska
- ISBN
- 979-8185134214
Det här kan också intressera dig

Europa, Portugal och politisk ekonomiTratado sobre a Defesa Estratégica Multidimensional da Europa
2026 · 663 sidor · på portugisiska






