Technologie en moderniteit

De vier boeken van deze as vormen binnen het werk van Hermínio Cerqueira een samenhangend en opbouwend doctrinair stelsel over het hedendaagse digitale conflict: van de geopolitiek van de vijfde dimensie (Guerra Cibernética) naar de strategische these over de qubit als nieuwe as van de macht (Cyberwar Quântica), vandaar naar het operationele handboek voor de postkwantummigratie (Manual de Cibersegurança Quântica) en ten slotte naar de blik die zich naar binnen richt, op de organisaties zelf (Ameaça Interna). Geschreven en voltooid tussen mei en juni 2026, delen ze een herkenbare methode — systematische verankering in primaire bronnen (NIST, ENISA, CISA, EUR-Lex, CCDCOE), een expliciete weging van de robuustheid van elke bewering, voortdurende aandacht voor het Portugese geval binnen het Europese en Atlantische kader — en een gemeenschappelijke overtuiging: dat digitale veiligheid niet langer een technische kwestie voor één sector is, maar een voorwaarde voor soevereiniteit, maatschappelijk vertrouwen en de continuïteit van de beschaving. Samen gelezen vormen ze waarschijnlijk het omvangrijkste corpus dat in het Portugees over cyberdefensie en de postkwantumtransitie is verschenen.

As 5 is de meest filosofische as in het werk van Hermínio Cerqueira en draait om één conceptueel gebaar: de vervanging van de term “kunstmatige intelligentie”, die functioneel dood wordt verklaard, door het begrip synthetische intelligentie — cognitief vermogen dat wordt verkregen door de doelbewuste samenstelling van karakteriseerbare onderdelen, en niet door de nabootsing van een hypothetische menselijke intelligentie. Het begrip, formeel voorgesteld in het openingsboek van de Portugese en de Engelse reeks, blijft niet tot deze as beperkt: het keert terug in deel VIII van Guerra Cibernética (defensieve en offensieve AI, betekenisvolle menselijke controle), in het hoofdstuk van het Manual de Cibersegurança Quântica over het raakvlak tussen kwantumtechnologie en AI en vooral in de methodologische verklaringen van de auteur zelf, die zijn door hulpmiddelen ondersteunde schrijfpraktijk beschrijft als een transparante oefening in synthetische intelligentie — hulpmiddelen voor het mechanische werk, oordeel en verantwoordelijkheid uitsluitend menselijk. Op deze as raken het technische en het literaire werk van de auteur elkaar het duidelijkst.