





O Dia em que Tudo ParouThe Day Everything StoppedLe jour où tout s’est arrêtéEl día en que todo se detuvoDer Tag, an dem alles stehte
O Despertar do Silêncio
There are no other beings besides you. But you are all of them
Le réveil du silence
El despertar del silencio
Das Erwachen der Stille
«que os pintores chamam ouro líquido»
- Сторінок
- 497 сторінок
- ISBN
- ISBN 979-8199463720
- Перша публікація
- Формати
- М’яка обкладинка, тверда обкладинка і Kindle
- Сторінок
- 400 сторінок
- ISBN
- ISBN 979-8195296384
- Дата виходу
- Формати
- М’яка обкладинка і Kindle
- Сторінок
- 508 сторінок
- ISBN
- ISBN 979-8186788577
- Дата виходу
- Формати
- М’яка обкладинка і Kindle
- Сторінок
- 491 сторінка
- ISBN
- ISBN 979-8186790921
- Дата виходу
- Формати
- М’яка обкладинка і Kindle
- Сторінок
- 531 сторінка
- ISBN
- ISBN 979-8186786054
- Дата виходу
- Формати
- М’яка обкладинка і Kindle
Анотація
Анотація з оригінального видання (мова: португальська).
Текст, опублікований разом із виданням (мова: англійська; Amazon).
Текст, опублікований разом із виданням (мова: французька; Amazon).
Текст, опублікований разом із виданням (мова: іспанська; Amazon).
Текст, опублікований разом із виданням (мова: німецька; Amazon).
Показати більшеПоказати менше — Анотація
Não existem outros seres além de ti. Mas tu és todos eles
— Huang Po
Ensaios sobre o sofrimento, o não apego e a presença
Havia uma época em que eu acreditava que a vida tinha instruções. Que existia um manual, um guia, um mapa que poderia ser seguido para chegar a um destino chamado "felicidade". Eu era dessa espécie de pessoa --- a que planeia, a que faz listas, a que acredita que o esforço suficiente pode conquistar qualquer coisa. E funcionava, até ao ponto em que simplesmente parou de funcionar.
Lembro-me do dia com precisão de um relógio quebrado que ainda marca a hora exacta duas vezes por dia. Era um sábado de primavera. A luz entrava pelas janelas com aquela qualidade que os pintores chamam de "ouro líquido". Eu tinha conquistado aquilo que supunha que me tornaria completo: uma carreira respeitável, um apartamento agradável, relacionamentos que fingiam estar bem. E ainda assim, sentava-me nessa sala inundada de ouro e sentia um vazio tão profundo que parecia ter densidade física.
Não era depressão, exactamente. Ou talvez fosse --- mas de um tipo que os psicólogos ainda não têm nome. Era a sensação de estar a viver a vida de outra pessoa. Como se eu fosse um actor que tinha aprendido tão bem o seu papel que tinha esquecido que era um actor.
Nos meses que se seguiram, cometi o que muitos cometem: comecei a culpar externamente. Mudei de emprego. Terminei um relacionamento que deveria ter terminado há anos. Viajei. Li livros de auto-ajuda que prometiam transformação através de técnicas positivas. Tudo isso foi útil, até certo ponto. Mas era como limpar a poeira de um espelho que está rachado: não importa quão brilhante o fizesses, a rachadura permanecia.
E então, numa noite de uma insónia particularmente criativa, encontrei um vídeo num sítio improvável da internet --- um monge budista a falar sobre sofrimento. Não era nada excepcional. Não era carismático nem hipnotizante. Era apenas um homem idoso, com roupa cor de açafrão, a dizer coisas muito simples de uma forma muito clara.
Disse algo como: "Tu sofres não porque a vida é má. Tu sofres porque queres que a vida seja diferente da forma como é." Parecia absurdo. Parecia impossível. E no entanto, algo no meu corpo reconheceu isso como verdade --- não como verdade intelectual, mas como verdade que vinha de um lugar mais profundo, como a recordação de algo que sempre soubeste.
Nesse momento, comecei uma jornada que durou vários anos e que, honestamente, ainda não terminou. Viajei para Ásia. Passei meses em retiros de meditação silenciosos --- silenciosos não apenas em som, mas em toda a forma de comunicação. Li textos budistas clássicos, desde o Pali Canon até aos ensinamentos tibetanos. Estudei com monges que passaram cinquenta anos em montanhas remotas. E, mais importante ainda, comecei a aplicar estes ensinamentos na minha própria vida, de formas que eram simultaneamente triviais e radicalmente transformadoras.
O que descobri não foi o que procurava. Não encontrei uma fórmula para ser feliz. Não encontrei uma técnica para remover o sofrimento. O que descobri foi muito mais revolucionário: descobri que o caminho para a liberdade passa através do sofrimento, não à sua volta. Que a compaixão é mais importante do que a realização. Que o silêncio é mais eloqüente do que qualquer discurso. E que a vida mais plena que é possível viver não é aquela em que tudo corre bem, mas aquela em que entendes profundamente como responder àquilo que é dado.
Este livro nasce dessa jornada. Não é um livro de regras. Não é um livro que te dirá o que fazer ou como viver. É um livro de conversas --- conversas com os ensinamentos budistas de 2500 anos, conversas com as experiências do meu próprio coração, conversas com histórias de pessoas que descobriram que o sofrimento pode ser uma porta...
Показати більшеПоказати менше — Анотація
There are no other beings besides you. But you are all of them.
— Huang Po
There was a time when I believed that life came with instructions. That there was a manual, a guide, a map that could be followed to reach a destination called “happiness.” I was that kind of person—the one who makes plans, the one who makes lists, the one who believes that with enough effort, you can achieve anything. And it worked, until the point when it simply stopped working.
I remember the day with the precision of a broken clock that still tells the exact time twice a day. It was a spring Saturday. Light poured through the windows with that quality that painters call “liquid gold.” I had achieved what I thought would make me complete: a respectable career, a nice apartment, relationships that pretended to be okay. And yet, as I sat in that room bathed in gold, I felt an emptiness so profound it seemed to have physical substance.
It wasn't exactly depression. Or maybe it was—but of a kind that psychologists don't yet have a name for. It was the feeling of living someone else's life. As if I were an actor who had learned his part so well that he had forgotten he was an actor.
In the months that followed, I did what many people do: I started blaming external factors. I changed jobs. I ended a relationship that should have ended years ago. I traveled. I read self-help books that promised transformation through positive techniques. All of this was helpful, to a certain extent. But it was like dusting off a cracked mirror: no matter how shiny you made it, the crack remained.
And then, on a particularly creative sleepless night, I came across a video on an unlikely website—it featured a Buddhist monk talking about suffering. He was nothing exceptional. He wasn't charismatic or mesmerizing. He was just an elderly man, dressed in saffron-colored robes, saying very simple things in a very clear way.
He said something like, “You suffer not because life is bad. You suffer because you want life to be different from the way it is.” It seemed absurd. It seemed impossible. And yet, something in my body recognized this as truth – not as an intellectual truth, but as a truth that came from a deeper place, like the memory of something you've always known.
At that moment, I began a journey that lasted several years and that, honestly, has not yet ended. I traveled to Asia. I spent months in silent meditation retreats—silent not only in terms of sound but in terms of all forms of communication. I read classic Buddhist texts, from the Pali Canon to Tibetan teachings. I studied with monks who had spent fifty years in remote mountains. And, more importantly, I began to apply these teachings in my own life, in ways that were both mundane and radically transformative.
What I discovered was not what I was looking for. I didn't find a formula for happiness. I did not find a technique to eliminate suffering. What I discovered was far more revolutionary: I discovered that the path to freedom runs through suffering, not around it. That compassion is more important than achievement. That silence is more eloquent than any speech. And that the fullest life possible is not one in which everything goes smoothly, but one in which you deeply understand how to respond to what is given.
Показати більшеПоказати менше — Анотація
Il n'existe aucun autre être que toi. Mais tu es tous les êtres. — Huang Po
Il fut un temps où je croyais que la vie était livrée avec un mode d'emploi. Qu'il existait un manuel, un guide, une carte à suivre pour atteindre une destination nommée « bonheur ». J'étais ce genre de personne : celle qui planifie, qui fait des listes, qui croit qu'avec suffisamment d'efforts, on peut tout accomplir. Et ça a marché, jusqu'à ce que ça cesse tout simplement de marcher.
Je me souviens de ce jour avec la précision d'une horloge cassée qui, pourtant, donne l'heure exacte deux fois par jour. C'était un samedi de printemps . La lumière inondait la pièce d'une clarté que les peintres appellent « or liquide ». J'avais atteint ce qui, je le croyais, me comblerait : une carrière respectable, un appartement agréable, des relations qui semblaient parfaites. Et pourtant, assise dans cette pièce baignée d'or, je ressentais un vide si profond qu'il semblait palpable.
Ce n'était pas vraiment de la dépression. Ou peut-être que si, mais d'une forme que les psychologues n'ont toujours pas nommée. C'était le sentiment de vivre la vie de quelqu'un d'autre. Comme si j'étais un acteur qui avait tellement bien appris son rôle qu'il en avait oublié qu'il était acteur.
Dans les mois qui ont suivi, j'ai commis l'erreur que beaucoup font : j'ai commencé à blâmer les autres. J'ai changé de travail. J'ai mis fin à une relation qui aurait dû se terminer depuis longtemps. J'ai voyagé. J'ai lu des livres de développement personnel qui promettaient une transformation grâce à des techniques positives. Tout cela m'a été utile, dans une certaine mesure. Mais c'était comme dépoussiérer un miroir fêlé : on avait beau le nettoyer, la fissure restait.
Puis, lors d'une nuit d'insomnie particulièrement créative, je suis tombé sur une vidéo dans un endroit improbable d'Internet : un moine bouddhiste parlait de la souffrance. Rien d'exceptionnel. Il n'était ni charismatique ni fascinant. C'était juste un vieil homme, en robe safran, qui disait des choses très simples avec une grande clarté.
Il a dit quelque chose comme : « Tu ne souffres pas parce que la vie est mauvaise. Tu souffres parce que tu voudrais qu’elle soit différente. » Cela paraissait absurde. Cela paraissait impossible. Et pourtant, quelque chose en moi reconnaissait la vérité — non pas une vérité intellectuelle, mais une vérité qui venait d’un endroit plus profond, comme le souvenir d’une évidence.
À ce moment précis, j'ai entamé un voyage qui a duré plusieurs années et qui, à vrai dire, n'est pas encore terminé. J'ai voyagé en Asie. J'ai passé des mois en retraite de méditation silencieuse – un silence absolu, où toute forme de communication était absente. J'ai lu des textes bouddhistes classiques, du Canon Pali aux enseignements tibétains. J'ai étudié auprès de moines qui avaient passé cinquante ans dans des montagnes reculées. Et, plus important encore, j'ai commencé à appliquer ces enseignements à ma propre vie, de manière à la fois anodine et profondément transformatrice.
Ce que j'ai découvert n'était pas ce que je cherchais. Je n'ai pas trouvé de formule magique pour le bonheur. Je n'ai pas trouvé de technique pour faire disparaître la souffrance. Ma découverte était bien plus révolutionnaire : j'ai découvert que le chemin de la liberté passe par la souffrance, et non qu'il la contourne. Que la compassion est plus importante que l'épanouissement. Que le silence est plus éloquent que n'importe quel discours. Et que la vie la plus riche n'est pas celle où tout se déroule sans accroc, mais celle où l'on comprend profondément comment réagir face à ce qui nous est donné.
Ce livre est né de ce voyage. Ce n'est pas un manuel de règles. Ce n'est pas un livre qui vous dira quoi faire ni comment vivre.
Показати більшеПоказати менше — Анотація
No existen otros seres aparte de ti. Pero tú eres todos ellos. — Huang Po
Hubo un tiempo en que creía que la vida venía con instrucciones. Que existía un manual, una guía, un mapa que se podía seguir para llegar a un destino llamado "felicidad". Yo era ese tipo de persona: la que planea, la que hace listas, la que cree que con suficiente esfuerzo se puede lograr cualquier cosa. Y funcionó, hasta que simplemente dejó de funcionar.
Recuerdo aquel día con la precisión de un reloj roto que aún da la hora exacta dos veces al día. Era un sábado de primavera . La luz entraba a raudales por las ventanas con esa cualidad que los pintores llaman "oro líquido". Había logrado lo que creía que me completaría: una carrera respetable, un apartamento agradable, relaciones que aparentaban ser buenas. Y, sin embargo, me senté en aquella habitación inundada de oro y sentí un vacío tan profundo que parecía tener una densidad física.
No era depresión, exactamente. O tal vez sí, pero de un tipo para el que los psicólogos aún no tienen nombre. Era la sensación de vivir la vida de otra persona. Como si fuera un actor que se hubiera aprendido su papel tan bien que hubiera olvidado que era actor.
En los meses siguientes, cometí el error que muchos cometen: empecé a culpar a los demás. Cambié de trabajo. Terminé una relación que debería haber terminado hace años. Viajé. Leí libros de autoayuda que prometían transformación mediante técnicas positivas. Todo esto fue útil, hasta cierto punto. Pero era como intentar quitar el polvo de un espejo roto: por mucho que lo limpiaras, la grieta seguía ahí.
Y entonces, en una noche de insomnio particularmente creativa, encontré un vídeo en un lugar inesperado de internet: un monje budista hablando sobre el sufrimiento. No tenía nada de especial. No era carismático ni cautivador. Era simplemente un anciano, con túnica azafrán, diciendo cosas muy sencillas con mucha claridad.
Dijo algo así como: «No sufres porque la vida sea mala. Sufres porque quieres que la vida sea diferente». Parecía absurdo. Parecía imposible. Y , sin embargo, algo en mi interior lo reconoció como verdad; no como una verdad intelectual, sino como una verdad que provenía de un lugar más profundo, como el recuerdo de algo que siempre has sabido.
En ese momento, comencé un viaje que duró varios años y que, sinceramente, aún no ha terminado. Viajé a Asia. Pasé meses en retiros de meditación silenciosa, un silencio no solo sonoro, sino también en toda forma de comunicación. Leí textos budistas clásicos, desde el Canon Pali hasta las enseñanzas tibetanas. Estudié con monjes que habían pasado cincuenta años en montañas remotas. Y, lo más importante, comencé a aplicar estas enseñanzas a mi propia vida de maneras que fueron a la vez triviales y radicalmente transformadoras.
Lo que descubrí no era lo que buscaba. No encontré una fórmula para la felicidad. No encontré una técnica para eliminar el sufrimiento. Lo que descubrí fue mucho más revolucionario: descubrí que el camino a la libertad pasa a través del sufrimiento, no lo rodea. Que la compasión es más importante que la plenitud. Que el silencio es más elocuente que cualquier palabra. Y que la vida más plena no es aquella en la que todo sale bien, sino aquella en la que uno comprende profundamente cómo responder a lo que se le presenta.
Este libro nació de ese viaje. No es un manual de instrucciones. No es un libro que te diga qué hacer ni cómo vivir. Es un libro de conversaciones: conversaciones con enseñanzas budistas de 2500 años de antigüedad, conversaciones con las experiencias de mi propio corazón, conversaciones con historias de personas que descubrieron que el sufrimiento puede ser una puerta de entrada.
Показати більшеПоказати менше — Анотація
Es gibt keine anderen Wesen außer dir. Aber du bist sie alle. — Huang Po
Es gab eine Zeit, da glaubte ich, das Leben käme mit einer Bedienungsanleitung. Dass es ein Handbuch, einen Leitfaden, eine Karte gäbe, der man folgen könnte, um ein Ziel namens „Glück“ zu erreichen. Ich war so ein Mensch – jemand, der plant, Listen schreibt und glaubt, mit genug Anstrengung alles erreichen zu können. Und es funktionierte, bis es einfach nicht mehr funktionierte.
Ich erinnere mich an diesen Tag mit der Präzision einer kaputten Uhr, die immer noch zweimal am Tag die exakte Zeit anzeigt. Es war ein Samstag im Frühling . Das Licht strömte durch die Fenster, in jener Qualität, die Maler „flüssiges Gold“ nennen. Ich hatte erreicht, was mich, wie ich glaubte, vollkommen machen würde: eine respektable Karriere, eine angenehme Wohnung, Beziehungen, die nach außen hin in Ordnung schienen. Und doch saß ich in diesem von Gold durchfluteten Zimmer und spürte eine so tiefe Leere, dass sie mir fast greifbar vorkam.
Es war nicht direkt eine Depression. Oder vielleicht doch – aber eine Art, für die Psychologen noch immer keinen Namen haben. Es war das Gefühl, das Leben eines anderen zu leben. Als wäre ich ein Schauspieler, der seine Rolle so gut gelernt hatte, dass er vergessen hatte, dass er Schauspieler war.
In den folgenden Monaten beging ich den Fehler, den viele machen: Ich suchte die Schuld bei anderen. Ich wechselte den Job. Ich beendete eine Beziehung, die schon vor Jahren hätte enden sollen. Ich reiste. Ich las Ratgeber, die durch positive Techniken Veränderung versprachen. All das war bis zu einem gewissen Grad hilfreich. Aber es war, als würde man einen gesprungenen Spiegel abstauben: Egal wie gründlich man ihn putzte, der Riss blieb.
Und dann, in einer besonders kreativen schlaflosen Nacht, stieß ich im Internet an einem unerwarteten Ort auf ein Video – einen buddhistischen Mönch, der über das Leiden sprach. Es war nichts Außergewöhnliches. Er war weder charismatisch noch faszinierend. Er war einfach nur ein alter Mann in safranfarbenen Gewändern, der ganz einfache Dinge auf sehr klare Weise sagte.
Er sagte so etwas wie: „Du leidest nicht, weil das Leben schlecht ist. Du leidest, weil du dir wünschst, das Leben wäre anders.“ Es klang absurd. Es schien unmöglich. Und doch erkannte etwas in mir es als Wahrheit – nicht als intellektuelle Wahrheit, sondern als eine Wahrheit, die aus einer tieferen Quelle kam, wie die Erinnerung an etwas, das man schon immer gewusst hat.
In diesem Moment begann eine Reise, die mehrere Jahre dauerte und ehrlich gesagt noch immer nicht zu Ende ist. Ich reiste nach Asien. Ich verbrachte Monate in Meditationszentren der Stille – Stille nicht nur im Hinblick auf Geräusche, sondern auf jede Form der Kommunikation. Ich las klassische buddhistische Texte, vom Pali- Kanon bis zu tibetischen Lehren. Ich studierte bei Mönchen, die fünfzig Jahre in abgelegenen Bergen verbracht hatten. Und vor allem begann ich, diese Lehren auf mein eigenes Leben anzuwenden, auf eine Weise, die sowohl alltäglich als auch radikal verändernd war.
Was ich entdeckte, war nicht das, wonach ich gesucht hatte. Ich fand kein Rezept für Glück. Ich fand keine Methode, Leid zu beseitigen. Was ich entdeckte, war weitaus revolutionärer: Ich entdeckte, dass der Weg zur Freiheit durch das Leid führt, nicht um es herum. Dass Mitgefühl wichtiger ist als Erfüllung. Dass Schweigen beredter ist als jede Rede. Und dass das erfüllteste Leben, das man führen kann, nicht eines ist, in dem alles glattläuft, sondern eines, in dem man zutiefst versteht, wie man auf das Gegebene reagiert.
Dieses Buch entstand aus dieser Reise. Es ist kein Regelwerk. Es ist kein Buch, das Ihnen vorschreibt, was Sie tun oder wie Sie leben sollen. Es ist ein Buch voller Gespräche – Gespräche mit 2.500 Jahre alten buddhistischen Lehren,
Покажчик видань
Мова видання: португальська:
O Dia em que Tudo Parou
497 сторінокМ’яка обкладинка, тверда обкладинка і Kindle
Мова видання: англійська:
The Day Everything Stopped
400 сторінокМ’яка обкладинка і Kindle
Мова видання: англійська:
The Day Everything Stopped
474 сторінкиМ’яка обкладинка і Kindle
Мова видання: французька:
Le jour où tout s’est arrêté
508 сторінокМ’яка обкладинка і Kindle
Мова видання: іспанська:
El día en que todo se detuvo
491 сторінкаМ’яка обкладинка і Kindle
Мова видання: німецька:
Der Tag, an dem alles stehte
531 сторінкаМ’яка обкладинка і Kindle
- У крамницях Amazon кожне посилання використовує код самого видання (ASIN); наявність у кожній країні визначає Amazon.
- У Португалії купуйте на Amazon Іспанія: португальської крамниці Amazon не існує.
Критичне прочитання — «A Obra Comentada» (2026)
Оригінальний текст португальською.
Díptico meditativo em prosa, O Dia em Que Tudo Parou é o livro-nascente deste eixo: a cena que lhe dá título — um sábado de Primavera, a luz «que os pintores chamam ouro líquido», a carreira feita, o apartamento agradável, e «um vazio tão profundo que parecia ter densidade física» — reaparece depois, citada e reescrita, em vários outros volumes. O primeiro tomo, subintitulado «Ensaios sobre o sofrimento, o não apego e a presença», narra a crise e a travessia: a noite de insónia em que um monge budista diz, num vídeo improvável, «Tu sofres não porque a vida é má. Tu sofres porque queres que a vida seja diferente da forma como é»; os retiros silenciosos na Ásia; a descoberta de que «o caminho para a liberdade passa através do sofrimento, não à sua volta». A estrutura segue as grandes noções budistas — dukkha, anicca, maitri, os Três Selos da Realidade — mas em linguagem contemporânea e confessional, com práticas de meditação no fim de cada capítulo e uma recusa explícita do género da auto-ajuda: «qualquer caminho espiritual que comece com uma mentira nunca levará a lugar nenhum». A epígrafe de Huang Po — «Não existem outros seres além de ti. Mas tu és todos eles» — e a máxima zen do dedo e da lua («que estas páginas sejam dedos úteis») marcam o tom: aponta-se, não se doutrina.
No conjunto da obra, este díptico é a pedra angular. Fornece o vocabulário (o silêncio, a presença, a impermanência), o mito pessoal (o dia da paragem) e, sobretudo, a ética: a responsabilidade como primeira escolha, a resposta contra a reacção. É impossível não ler aqui a raiz da tese XVIII do Manifesto — o estratega que aprendeu com Frankl que a última liberdade é a atitude interior é o mesmo que recusa reduzir a estratégia a cálculo. Entre os dois volumes, a passagem do ensaio à prosa poética anuncia já a deriva formal de todo o eixo: do argumento para a imagem, da tese para a soleira.
Цитати з книги
«um vazio tão profundo que parecia ter densidade física»
«Ensaios sobre o sofrimento, o não apego e a presença»
«o caminho para a liberdade passa através do sofrimento, não à sua volta»
«qualquer caminho espiritual que comece com uma mentira nunca levará a lugar nenhum»
«Não existem outros seres além de ti. Mas tu és todos eles»
«que estas páginas sejam dedos úteis»
Джерело: «A Obra Comentada» (Sintra, Julho de 2026) — comentário crítico
Вихідні дані
- Жанр
- Есеїстика
- Вісь творчості
- Поезія, духовність і медитація
- Перша публікація
- Сторінок
- 497 (мова видання: португальська)
- Формати
- Друкована книга (м’яка обкладинка) · Друкована книга (тверда обкладинка) · Електронна книга Kindle
- Мови
- 5 — португальська, англійська, французька, іспанська і німецька
- ISBN
- 979-8199463720
Вас також може зацікавити


Поезія, духовність і медитаціяPerdoar só é Real se for também Esquecer
2026 · 175 сторінок · португальською





