Strategia i obronność

Pierwsza oś twórczości Hermínia Cerqueiry jest zarazem jej środkiem ciężkości: to zespół książek z zakresu analizy strategicznej, napisanych w krótkim, lecz niezwykle intensywnym okresie, których przedmiotem jest przejście systemu międzynarodowego od końca momentu jednobiegunowego do rywalizacyjnej wielobiegunowości horyzontu 2026–2050. Czytelnik, który przejdzie tę oś w zaproponowanej tu kolejności, szybko się przekona, że nie ma przed sobą zbioru luźnych tytułów, lecz spójny projekt intelektualny — z własnym słownikiem, zadeklarowaną metodą i powracającą geografią: Cieśnina Ormuz i Zatoka Perska, Cieśnina Tajwańska i Indo-Pacyfik, front ukraiński i wschodnia flanka NATO, wschodni basen Morza Śródziemnego — a przez to wszystko przewija się Portugalia, pomyślana nie jako widz, lecz jako małe państwo atlantyckie, które pochłania, rozprowadza, a niekiedy wzmacnia wstrząsy systemu. Metoda jest niezmienna: weryfikowalne źródła otwarte, wyraźny dialog z międzynarodową literaturą strategiczną (od Mahana i Clausewitza po Waltza, Keohane’a, Nye’a, Taleba czy Havla), zdyscyplinowane rozróżnienie między faktem, interpretacją a prognozą oraz świadomy wybór portugalskiej pisowni sprzed Porozumienia Ortograficznego z 1990 roku. Ton z kolei celowo oscyluje między traktatem a esejem obywatelskim: autor pisze — jak wyznaje w jednej z tych książek — z rygorem, ale bez chłodu, przekonany, że myślenie o geopolityce jako o abstrakcyjnej grze mocarstw byłoby zdradą tego, o co naprawdę chodzi. Kolejne hasła omawiają każdą książkę w jej odrębności, nie tracąc z oczu gmachu, który razem tworzą.

Cztery książki tej osi tworzą w obrębie twórczości Hermínia Cerqueiry spójny, stopniowo rozwijany system doktrynalny dotyczący współczesnego konfliktu cyfrowego: od geopolityki piątego wymiaru (Guerra Cibernética) do strategicznej tezy o kubicie jako nowej osi władzy (Cyberwar Quântica), stąd do operacyjnego podręcznika migracji postkwantowej (Manual de Cibersegurança Quântica), a wreszcie do zwrócenia spojrzenia ku wnętrzu organizacji (Ameaça Interna). Powstały i zostały ukończone między majem a czerwcem 2026 roku; łączy je rozpoznawalna metoda — systematyczne oparcie na źródłach pierwotnych (NIST, ENISA, CISA, EUR-Lex, CCDCOE), jawna kalibracja stopnia pewności każdego twierdzenia, stała uwaga poświęcana przypadkowi Portugalii w ramach europejskich i atlantyckich — oraz wspólne przekonanie, że bezpieczeństwo cyfrowe przestało być sektorową kwestią techniczną, a stało się warunkiem suwerenności, zaufania społecznego i ciągłości cywilizacyjnej. Czytane razem, tworzą prawdopodobnie najobszerniejszy korpus opublikowany w języku portugalskim na temat cyberobrony i transformacji postkwantowej.